Yentl Schieman: "Het is wel veilig met z'n tweeën"

Op het zonnige terras van het Blauwe Theehuis in het Vondelpark leunt ze ontspannen achterover en observeert de bedrijvigheid om haar heen door de glazen van haar zonnebril. Als ze die naar haar voorhoofd verplaatst, zie je een dromerige, blauwe oogopslag  die zomaar kan veranderen in sterk gefocust  of  geamuseerd. Ze is helemaal thuis in Amsterdam, maar in haar rustige stemgeluid hoor je nog de zeewind en de branding die kalm tegen de Zeeuwse kust kabbelt. De kuiltjes in haar wangen verraden dat humor één van haar belangrijkste levensingrediënten is. Yentl Schieman is hartelijk en vrolijk en met aandacht vertelt ze hoe ze gedreven timmert aan haar carrière als zangeres, cabaretière en actrice.
 
 
Yentl's leven begon in Goes en ze groeide samen met haar jongere broer Dion op in Kruiningen als dochter van een kleuterjuf en een leraar maatschappijleer.  Ze omschrijft haar jonge jaren als 'beschermd' en 'probleemloos'. "Ik heb eigenlijk een hele goede jeugd gehad", zegt ze. "Ik heb tot nu toe nog niet veel erg heftige dingen meegemaakt. Dat vind ik een beetje eng, want natuurlijk gaat dat een keer gebeuren. Mijn opa en oma leven nog, iederéén leeft nog. Ik ben benieuwd hoe ik daar mee om zal gaan als het een keer mis gaat".
 
Yentls ouders stimuleerden haar in haar creatieve en muzikale ontwikkeling. Yentl genoot er als kind al van te laten zien en horen wat ze gemaakt had. Als haar vader haar met zijn videocamera had gefilmd, riep ze direct: "Ik wil het terugzien". Yentl voetbalde en had een uitgebreide vriendenkring, waarmee ze nog altijd contact heeft. Ze volgde met tegenzin de door haar ouders opgelegde pianolessen. "Ik vond dat helemaal niet leuk", vertelt ze. "Maar nu ben ik zó blij dat ze dat doorgezet hebben. Het is niet zo dat ik nu virtuoos ben op piano maar ik kan mezelf goed redden en begeleiden". Ook bij het componeren van haar liedjes maakt Yentl veel gebruik van de piano. "Ik zou eigenlijk ook graag gitaar willen spelen. Zó handig, die kan je overal mee naartoe nemen. Maar ik heb het gevoel dat het al te laat is om daar nu nog mee te beginnen". Te oud op haar achtentwinstigste? Yentl: "Ach, dat slaat natuurlijk nergens op, ik denk dat ik het gewoon maar eens moet gaan doen".
 
Yentl ontwikkelde al vroeg een voorliefde voor de musical. "Het begon met het moment dat ik met mijn moeder naar 'Joe' ging.  Toen bedacht ik dat dit het allerleukste was wat ik zou kunnen doen". Yentl volgde bij 'Codarts' in Rotterdam de musical-vooropleiding, maar toen zij toelatingsexamen voor de bacheloropleiding deed, werd zij afgewezen. "Ik paste daar niet echt tussen.  Daar waren allemaal heel klassiek geschoolde dunne tengere meisjes, die heel graag musical wilden zingen. Ik wilde toch liever iets rauwer zingen en zelf liedjes maken". Dan zingt ze met hoge stem: "I feel pretty...." , en lacht: "Dat moest ik een keer zingen, ik kon dat helemaal niet". 
 
Yentl vervolgt: "Ik wist niet zo goed wat ik dan wel moest. Mijn moeder keek altijd graag naar Freek de Jonge en Youp van 't Hek. Dan keek ik wel mee, maar ik vond dat niet zo heel erg leuk of boeiend. Maar toen ik een opname zag van 'De vliegende panters' dacht ik: "Dàt is precies wat ik wil: zingen, sketches opvoeren. Dat mensen me grappig vinden en ik zelf alles kan maken".  
 
 
Yentl deed auditie voor de kleinkunstacademie. "Dat was heel spannend", vertelt ze "Ik reisde  als achttienjarige vanuit Zeeland met de trein naar Amsterdam. We kwamen daar voor de eerste ronde   met heel veel mensen bijeen, Ruut Weissman gaf ons eerst een demotiverend praatje. Hij vertelde dat je deze opleiding  ècht heel graag moest willen volgen, anders kon  je maar beter direct weggaan. Er zouden immers maar heel weinig mensen aangenomen worden. Ik dacht: ja hallo! Ik ben hier nu toch, ik ga het gewoon doen".
 
Yentl drong door tot de derde ronde en beschrijft die als: "Aáááh... súperspannend!". "Er zat een jury van 28 mensen, echt wel overdreven", vertelt ze. "Daarin zaten onder andere Carice van Houten en één van de Vliegende Panters".  Twee weken later viel er een brief bij Yentl op de mat. "Toen kreeg je nog een brief", lacht ze. "Op dat moment stond ik op het punt om voor de tweede keer auditie te doen voor die musicalopleiding.  Mijn broertje belde dat er bericht was uit Amsterdam dat ik was aangenomen. Ik was zó blij en dacht: nu maakt het niet meer uit. Ik heb daardoor zo'n goede auditie gedaan, ik was zó aan het zingen! Met als gevolg dat ik ook daar was aangenomen". 
 
Yentl koos voor Amsterdam. "Ik kwam in een wereld waar ik niet zoveel van afwist, waar iedereen heel open is. Dat heb ik wel moeilijk gevonden, zeker het eerste jaar", vertelt ze. Haar Zeeuwse accent moest ze afleren: "Je moet heel neutraal zijn, zeker als je een rol speelt. Nu, als cabaretière, is het minder een probleem. Het zal wel nooit hlemaal weggaan, het hoort bij mij". Terugdenkend aan haar opleiding zegt Yentl: "Ik vond mezelf niet heel goed. Zelfs in het derde jaar kon het je bij de kerstevaluatie en eindejaarsevaluatie nog overkomen dat je werd weggestuurd. Maar ik heb het wel overleefd. Er hing in onze klas zo'n sfeer dat goed toneelspelen meer waard was dan kleinkunst. Op de één of andere manier wilde ik dat dan ook heel goed kunnen en erkte daar hard aan. Ik kan wel spelen, maar ik zal nooit een Pierre Bokma worden. Ik heb misschien mijn energie gestoken in de verkeerde dingen. Pas na school ben ik gaan doen wat ik zelf graag wilde".
 
 
Yentl sloot vriendschap met haar studiegenote Christine de Boer. Samen componeerden ze in het laatste jaar de muziek voor de afstudeervoorstelling 'Wust' en samen maakten en speelden ze in verschillende producties, waaronder 'Club Silenzio' die in 2014 voor de derde maal in Klein Bellevue een reeks voorstellingen verzorgde tijdens het 'Fringe Festival'. Ook zonder Christine was Yentl actief, zoals in de familievoorstelling 'Ondragelijk' met Daan Colijn, 'Omdat ik niet van sprookjes hou' met Laurens Joensen en 'The Beatles- Here, There and Everywhere van Ruut Weissman. Toch was zij eigenlijk aan het wachten tot Christine 'vrij' was van 'Soldaat van Oranje'. Yentl: "Mensen vonden het wel een beetje raar, ze vroegen: Wil je niet gewoon verder gaan? Ik was ondertussen wel bezig, maar niet met wat ik het beste kan. Ik wist al die tijd dat ik met Christine een duo wilde vormen". In 2012 werd 'Yentl en De Boer' opgericht. "Nu doen we wat we het liefste willen", zegt Yentl. "Als we ergens heel goed in willen worden en in door willen breken, dan is het dit". 
 
'Absurdistisch muzikaal cabaret' noemt Yentl hun genre. Waar dat absurdistische vandaan komt? Yentl: Ik kan nooit zo goed uitleggen wat dat nu is, wat iets absurdistisch maakt. Ik houd niet van politiek gericht cabaret, dat vind ik niet zo heel interessant moet ik eerlijk zeggen. Politiek inspireert me niet genoeg om het erover te hebben". Vindt Yentl het niet nodig om een boodschap te verwerken in een voorstelling? Yentl: "Jawel, maar het is meer een soort sfeer of een gevoel dat je overbrengt.  Ik vind dat moeilijk te beschrijven. Bij onze voorstelling 'De meisjes' is de rode draad dat je als klein meisje grote dromen had en dat je nu merkt dat niet meer alles mogelijk is. Dat je meegaat in een stroom, doet wat iedereen doet. 'De meisjes' gaat over het vrij komen daarvan, weer in je fantasie van vroeger duiken".  Het openingsnummer 'Heel lang geleden', dat Christine heeft geschreven, omvat volgens Yentl het thema van de voorstelling. "Als ik dat zing raak ik vaak zelf ontroerd".
 
Hoe belangrijk vindt Yentl het om in een duo te werken? Yentl: "Heel belangrijk, ik weet dat ik alleen niet zo snel zo ver was gekomen. Ik heb wel iemand nodig die me stuurt. Misschien dat ik, als ik het alleen had gedaan, andere wegen had gezocht". Van Christine leert Yentl de ondernemende kant van theater maken kennen. "Ik had er nooit bij stilgestaan dat dit er ook bijhoorde. Maar het is eigenlijk het grootste ding. Dat zakelijke moet je gewoon hebben. Dat leer je totaal niet op de opleiding, wat eigenlijk heel raar is". Samen reizen ze per trein naar de plaatsen waar ze voorstellingen geven. "Dan ben ik zo blij dat we met z'n tweeën zijn", zegt Yentl, "dat je dat kunt delen. Samen is het minder spannend. We hebben plezier, kunnen echt lachen om dingen". Onderweg komen nieuwe  ideeën voor sketches en liedjes. "Eigenlijk ontstaat alles doordat we elkaar heel vaak zien, ook naast het spelen. We zijn heel goede vriendinnen, gaan ook samen naar voorstellingen". Toch zegt Yentl ook heel graag alleen te zijn: "Het liedje: 'Ik wil geen mensen om me heen' gaat heel erg over mij. Ik heb een dag in de week nodig dat ik niemand zie".
 
 
Yentl omschrijft zichzelf als 'rustig', maar ook als 'druk'. "Als mensen vroeger tegen mijn moeder zeiden: Wat een lief kind, antwoordde ze altijd met: Ja, als ze slaapt. Ik was in die tijd altijd bezig en wilde graag in de aandacht staan. Maar dat drukke had ik vooral thuis, bij mijn ouders, in een veilige omgeving". De relaxte kant van Yentls karakter komt vooral tot uiting in spannende situaties. "Ik denk dan: het komt allemaal wel goed. Dat geloof heb ik ook echt". Dan voegt ze er snel aan toe: "Maar het is niet zo dat ik thuis zit en denk het komt allemaal wel aanwaaien Ik werk er wel heel hard voor". Volgens Yentl houden zij en Christine elkaar aardig in balans. "Christine is beter in dingen snel te regelen en ik heb meer vertrouwen. Ik kan haar heel rustig maken en zij kan mij aan het werk zetten".
 
Door in 2013 overtuigend de jury- en publieksprijs van het Amsterdams Kleinkunst Festival te winnen, maakten Yentl en de Boer een vliegende start. Met hun eerste avondvullende voorstelling 'De meisjes' trokken ze vervolgens het land in en wisten een impressariaat aan zich te binden. Bovendien namen ze met behulp van crowdfunding 'De plaat' op, die Yentl en Christine met een vrolijk en succesvol concert presenteerden in het Vondelpark.  Yentl: "Dat was echt een feest met de band". Zou Yentl deze muzikanten permanent aan Yentl en de Boer willen toevoegen? Yentl: "Dat kan niet, dat is te kostbaar. Maar hoe leuk zou het zijn om een tourje te hebben met zo'n band". 
 
Vanaf februari 2015 spelen Yentl en de Boer nog een aantal keren 'De meisjes'. Yentl: "We hopen nog wat meer bekendheid te creëren, ook via onze plaat. Dat gaat best wel aardig, heel langzaam, maar veel mensen kennen onze naam al. Zeker in Amsterdam. Maar nog niet genoeg, hoor". Of ze beroemd wil worden? Yentl: "Vroeger wel, nu vind ik dat niet belangrijk. Het zal wel helpen als je wat meer bekendheid krijgt, maar ik wil gewoon heel veel kunnen spelen en dat mensen dat heel leuk vinden". 
 
 
Tijdens de zomer van 2015 gaan Yentl en Christine schrijven aan een nieuwe voorstelling. Yentl: "Die moet in november in première gaan. Dat is wel spannend hoor. Ik ben benieuwd hoe vaak ze ons gaan verkopen.  En of de zalen vol komen, dat is het volgende punt". Yentl ligt er niet wakker van: "Nee, ik lig sowieso niet zo snel wakker. Je moet gewoon hard werken en dan maar kijken wat er van komt".
 
Sinds kort is Yentl lid van Het Nieuwe Lied. "Ik ben heel blij dat ik erbij zit:, zegt ze. "Het is fijn om zulke goede mensen om me heen te hebben, die hele goede liedjes schrijven en daarvan te leren". Vindt Yentl inspiratie bij Het Nieuwe Lied? "Ja, "antwoordt ze, "niet doordat we bij elkaar gaan zitten, maar als ik anderen hoor op zo'n avond, dan krijg ik energie om betere nummers te schrijven en ook om meer te gaan schrijven". Ook denkt Yentl door Het Nieuwe Lied haar soloschap te kunnen ontwikkelen.  "Christine en ik willen bij Het Nieuwe Lied geen dingen samendoen. Want het is wel veilig, altijd met z'n tweeën. Ik merk dat ik het nu na twee keer
solo optreden al minder spannend vind om alleen achter de piano te zitten. Je leert heel snel ook alleen op je gemak te zijn". 
 
Of Yentl feedback verwacht van de leden van Het Nieuwe Lied? Yentl: "Dat weet ik nog niet zo goed. Van Christine kan ik kritiek meestal goed hebben. We kunnen alles tegen elkaar zeggen en dat moet ook. Ik denk dat als ik er bij Het Nieuwe Lied om vraag ik een eerlijke reactie zal krijgen. En mocht ik met een paar liedjes zijn gekomen die niet zo goed zijn, dan verwacht ik dat Eefke uit zichzelf al met me in gesprek zal gaan. Die druk te voelen is eigenlijk wel fijn. Je moet bij Het Nieuwe Lied echt presteren. Daardoor  blijft het professioneel". 
Terug naar overzicht

23 juni 2015

Jan Groenteman: "Beginnen bij het idee, niet bij de uitkomst"

Het lijkt of voor hem de zon altijd schijnt. Hij heeft het nodige meegemaakt maar is zijn positieve instelling niet verloren. In zijn liedjes klinkt een vrolijke levenslust door. Zware onderwerpen worden luchtig zodra hij erover zingt. Liedjeschrijver, componist, pianist en singer-songwriter Jan Groenteman is een zachtaardige jonge vader, die zijn hart verpand heeft aan zijn vrouw en kinderen. Maar zijn eerste grote liefde is toch wel de piano.
Lees verder..

15 mei 2015

Maarten Ebbers: "Nog niet zoveel macht over het stuur"

Twijfel is zijn handelsmerk. Met jongensachtige ernst -of vrolijkheid- zet hij graag zijn publiek op het verkeerde been. In een persoonlijk gesprek bekijkt hij zijn eigen beweringen al vanuit minstens één ander invalshoek, nog voor hij zijn zin goed en wel heeft afgemaakt. Beroepstwijfelaar Maarten Ebbers heeft twee solovoorstellingen: 'Laat mij maar zitten' en 'Laat mij maar voorop' achter zich, speelt en zingt bij 'Fauvist' en Het Nieuwe Lied en acteert in jeugdvoorstellingen, waarvan 'Oorlogsgeheimen' de meest recente is. Hij is ontwapenend, zachtaardig en grappig. In 2009 won hij het Leids Cabaretfestival, maar is verre van zelfverzekerd. Hij houdt er niet van zichzelf te verkopen. Liever noemt hij wat hij niet kan en waar hij onzeker over is.
Lees verder..

Webworks by TLN Webdesign