Christine de Boer: "Die crisis past mij wel"

Op het toneel straalt ze. Als ze zingt zie je dat ze gelukkig is en weet ze je te ontroeren. Vanaf de planken is ze ook in staat je te irriteren, bang te maken of een ongemakkelijk gevoel te geven. Actrice en zangeres Christine de Boer noemt dat 'magie' en geniet er zichtbaar van. Samen met Yentl Schieman vormt ze het duo 'Yentl en de Boer' en doelbewust werkt ze aan haar carrière en ontwikkeling. Achter deze zelfbewuste vrouw schuilt ook een onzeker meisje dat zich telkens afvraagt: "Is het wel goed wat ik doe?"
 
 
Christine (31) groeide op in Baarn, maar was geen 'Goois meisje'. Als derde van vier kinderen had zij zichzelf de rol van vredesduif aangemeten. "Mijn ouders, broer en zussen zijn enorm sterke persoonlijkheden", vertelt Christine. " Mijn functie in het gezin was iedereen tevreden te houden en blij te maken. Ik was altijd vrolijk, maakte grapjes, relativeerde, zorgde dat ruzies niet doorgingen". Onbewust legde ze hier de basis voor haar toekomstige carrière als entertainer.
 
Als basisschoolmeisje was Christine al liedjes aan het componeren. De klassieke muziek waar haar vader en moeder naar luisterden beschouwde ze als 'een soort karaoke-band' waar ze zanglijntjes overheen schreef. "Mijn ouders vonden dat te gek", lacht ze. Op die leeftijd droomde Christine van een carrière als ballerina. Christine: "Dat sloeg nergens op, want ik was een heel dik kindje". Vanaf het moment dat haar vader haar meenam naar 'Phantom of the Opera' verlegde Christine haar focus naar muziektheater. "Ik was nog heel jong toen ik al musicals aan het schrijven was", vertelt ze. In de periode dat Christine leerlinge was aan het Gemeentelijk Gymnasium in Hilversum volgde ze op zaterdagen de MusicAllFactory in Tilburg. "Dat was crazy, met de trein anderhalf uur heen en anderhalf uur terug. Maar het was het aller-allerleukste van de wereld, ik keek er de hele week naar uit". 
         
Tijdens het eerste jaar van de kleinkunstacademie was Christine vooral bezig met 'overleven'."Ik was helemaal met mezelf bezig en dacht na elke workshop dat ik weggestuurd zou worden", vertelt ze. "Ik kon niet op mezelf vertrouwen, ik vond mezelf helemaal niet goed. Ik dacht steeds: ik ga doen wat ik denk dat de docent goed vindt. Achteraf bezien had ik de opleiding zoveel beter kunnen gebruiken door mezelf te ontwikkelen in plaats van de docenten een beetje te pleasen". Terugkijkend glimlacht ze: "Overigens ben ik elke workshop met vlag en wimpel doorgekomen". Op de vraag of haar zelfvertrouwen daardoor toenam, schudt Christine ontkennend haar hoofd. "Ik vind het helemaal geen probleem om op een toneel te gaan staan en ook niet om heel kwetsbaar te zijn. Maar het is voor mij moeilijk  om erop te vertrouwen dat wat ik doe goed is en dat andere mensen dat ook vinden". 
 
In het tweede jaar van de opleiding vonden Yentl en Christine elkaar. Ze stortten zich samen op het tekstschrijven en componeren. Na hun diplomering maakten ze de horror-voorstelling 'Kom je op ons partijtje?', die gebaseerd was op de horror-opera 'Woest', hun afstudeerproject. Hiervoor hadden Yentl en Christine met heel veel plezier opera-partijen geschreven die door de hele klas waren uitgevoerd. Christine: "We wilden nu ook weer iets heel weirds maken: barokachtige, 'counterpoint-dingen' die we met zijn tweeën konden uitvoeren". 'Kom je op mijn partijtje' bleek heel geschikt voor gekke locaties en zo kwamen Yentl en Christine tijdens het Vondelfestival in de de bunker onder de Van Baarlestraat terecht. "Om de vijf minuten reed er en tram overheen en dat klonk alsof de wereld verging", vertelt Christine. "Het was heel leuk, die voorstelling spelen we nu nog wel eens". 
 
 
Yentl en Christine wilden meer voorstellingen gaan maken, maar intussen was Christine aangenomen bij de musical 'Soldaat van Oranje". Ze zegt hierover: "Ik dacht: dat gaat twee maanden spelen en dan is het failliet. We begonnen er met z'n allen aan met het idee: we gaan er keihard voor maar de kans dat dit slaagt is minimaal". De musical werd geregisseerd door Theu Boerman. "Hij is één van de beste toneelregisseurs van Nederland, hij is te gek" zegt Christine. "Hij zorgde ervoor dat hij allemaal goede acteurs aan zich bond". Christine noemt het 'een monsterproject'. "We waren met 25 acteurs, een draaiende publiekstribune en daaromheen allemaal decors, waarachter je moest rennen om op tijd in je eigen decor te zijn met je goede pakje aan". De eerste try-out was uitverkocht. Christine: "We zeiden tegen elkaar: wen er maar niet aan, want dat lukt vast niet nog een keer. Maar nu zijn we vier jaar verder en het is nog steeds uitverkocht. In oktober  en november ga ik weer terug om drie, vier keer in de week mee te spelen". "We maakten zo'n euforische tijd mee", blikt Christine terug. "Dat succes, dat vier je met elkaar. Elke avond na de voorstelling gingen we naar café Lusthof en zaten we tot een uur of vier na te praten. De volgende morgen sliep je uit, om vervolgens om vijf uur weer de bus vanaf het Museumplein te pakken. Dan begon het feest opnieuw. Ik sprak in die tijd niemand anders in Amsterdam". 
 
Ook al stond Christine avond aan avond in 'Soldaat van Oranje', ze bleef twijfelen aan de kwaliteit van haar optreden. "Ik dacht elke dag: vandaag ga ik het beter doen. Ik had steeds het gevoel dat ik wat te winnen had. En ook nu denk ik weer : straks in oktober ga ik het wèl goed spelen". Bij haar zelfgeschreven liedjes speelt dezelfde onzekerheid Christine parten. "Ik had het nummer 'Man gekend' geschreven. Pas toen Yentl zei: dit is te gek, dit gaan we gebruiken, wist ik dat ik iets goeds geschreven had". 
 
In 2013 wonnen Christine en Yentl de jury- en de publieksprijs bij het Amsterdams Kleinkunst Festival (AKF). Vlak voor de twee zich inschreven om deel te nemen aan deze prestigieuze wedstrijd, was Christine gestopt bij 'Soldaat van Oranje' om met Yentl een duo te vormen. Het was Christines voorstel om eerst samen een voorstelling te maken en pas na een jaar deel te nemen aan het AKF. Christine vertelt: "Toen zei Yentl: Donder op, ik wacht nu al twee jaar op je, we gaan er gewoon voor".
 
Christine beschrijft haar samenwerking met Yentl als 'een heel fijn duo'. "We zijn heel erg contrasterend", zegt ze. "Ik kan onze optredens slecht op waarde schatten, Yentl heeft rust en vertrouwen in onze kwaliteit. Daarentegen ben ik de ondernemer, ik geniet van het organiseren en het alsmaar doorgaan". Dat het moeilijke tijden zijn om je als artiest staande te houden ziet Christine als een uitdaging. "Van vrienden hoor ik dat voorstellingen worden afgelast omdat er geen kaarten verkocht zijn.  Mij past het wel dat het crisis is. Ik vind knokken fijn, houd ervan om mijn talent aan te wenden om anders te zijn, wèl die aandacht te krijgen en het publiek aan ons te binden. Ik vraag me af hoe goed ik zou functioneren in een wereld waar het veel gemakkelijk is". 
 
 
In hun samenwerking stimuleren Christine en Yentl elkaar. "We houden elkaar scherp, stellen deadlines. "Als je elkaar belooft iets af te maken, dan doe je dat. Ik weet niet of ik dat in mijn eentje zo goed zou kunnen. Ik hoor van solisten om me heen dat dat alleen heel moeilijk is. Het lijkt me ook vreselijk om het alleen te doen. Samen met Yentl heb ik de dikste lol van de wereld". Of ze elkaar ook wel eens dwars zitten? Christine: " Nee, de samenwerking is alleen maar leuk. Soms is die ook confronterend en hard, maar we weten allebei dat we alleen maar de beste bedoelingen met elkaar en met ons als  duo hebben. Als Yentl een idee van mij niet goed vindt, dan is dat niet omdat zij haar eigen zin wil doordrukken maar omdat het gewoon een slecht idee is. Dan ben ik niet boos op haar. Als er iemand geen dubbele agenda heeft is het wel Yentl, zij is heel puur en open".
 
In de periode dat Christine bij 'Soldaat van Oranje' speelde, maakte ze via Jeroen Woe kennis met Eefke den Held. Over haar eerste optreden bij Het Nieuwe Lied vertelt Christine: "Ik durfde eigenlijk niet solo op te treden want ik had nooit eerder op het toneel mezelf begeleid. Ik schreef mijn liedjes wel op de piano maar ik had een enorm ontzag voor gitaristen en pianistenen. Eefke zei: probeer het maar. En ik Ik dacht: fuck it, ik doe het gewoon". Christine nam een avond vrij van 'Soldaat' om met Het Nieuwe Lied mee te kunnen spelen. Christine: "Toen stierf ik duizend doden. Ik moest een kwartiertje optreden. De andere avonden speelde ik op een enorm podium voor 1100 man met enorme decors en kostuums. Ik dacht: duizend keer liever dat dan in een klein zaaltje voor twintig mensen die naar je zitten te kijken. Als je een verkeerde noot aanslaat gaat er geen scherm dicht".Als Christine hieraan terugdenkt zegt ze: "Ik denk dat ik enorm gegroeid ben sinds dat moment".
 
Christine vindt het heel goed dat ze door haar deelname aan Het Nieuwe Lied wordt aangesproken op haar soloschap. "Ik ben gewend om in groepen op te treden. In het duo heb ik ook een enorme verantwoordelijkheid, maar dat is gevoelsmatig anders. Bij Het Nieuwe Lied moet ik zelf zorgen dat wat ik doe op niveau is zonder aan iemand anders te vragen of het goed is". 
 
Dankzij haar deelname aan Het Nieuwe Lied durft Christine nu ook binnen het duo nummers zelf achter de piano te begeleiden. Ze blijft bescheiden over haar prestaties: "Mijn kracht zit niet in dat instrument. Yentl en ik zijn niet zo virtuoos op de gitaar of piano zoals Thijs Maas of Peter van Rooijen. Onze virtuositeit zit in onze tweestemmigheid, in hoe we onze liedjes samen ten gehore brengen". 
 
'Het Beloofde Lied' is een terugkerend onderdeel van de voorstellingen die Het Nieuwe Lied geeft.  Christine vertaalde hiervoor 'La mer' van Charles Trénet. "Ik vond dat wel leuk. Maar ik genoot er niet zo van als Tjeerd en Eefke dat doen. Zij vinden daar een stimulans in". Haar 'Ultieme Lied' heeft Christine nog niet geschreven. Ze ziet 'Ne me quitte pas' van Jacques Brel een lied dat in die categorie thuishoort. "Zowel tekstueel als muzikaal zit daar geen filter tussen', zegt ze. " Als je schrijft dan zwicht je toch vaak voor een rijmwoordje of je bedenkt een verrassender wending.  Haar eigen lied 'Pak je boeken' komt volgens haar het dichtste bij het Ultieme Lied. "Dat lied heb ik geschreven toen een relatie van vier jaar beëindigd was, op de dag dat hij bij mij thuis zijn spullen kwam halen en daarna zijn huisdeursleutel naar binnen gooide". Ze zingt zachtjes: "Pak je boeken, toe dan, pak maar, je cd's, je shirts je broeken, het is goed zo, ga maar". Ze eindigt met: "Haal ons liedje uit mijn hoofd, haal het van mijn harde schijf, haal je lichaam uit mijn lijf, en die baksteen van mijn maag, pak mijn hart, toe dan pak maar, neem mijn hart met je mee, het geeft niet, ga maar, toe dan, ga maar...."Dan lacht ze: "Het emotioneert me nog steeds een beetje. Ik denk dat ik op dat moment het meest in staat was een heel sterk gevoel in een liedje te stoppen". 
 
In haar liedje 'Heel lang geleden' beschrijft Christine de prins op het witte paard die kwam, maar ook weer vertrok, want: 'Hij had bindingsangst en verlatingsangst en het ging altijd over hem". Christine: "Toen ik dat schreef dacht ik: Waarom gaan relaties ook alweer altijd uit?" Ze lacht: "Nu ben ik supergelukkig, want ik heb hem gevonden".
 
De plannen die Christine voor de toekomst maakt zijn volledig op haar carrière gericht. "Op een dikke vette nummer één staat Yentl en De Boer. Het duo, daar gaat al mijn aandacht en energie en ambitie naartoe", zegt ze. "Het Nieuwe Lied staat ook hoog op mijn lijst, omdat mijn ontwikkeling daar in dienst staat van Yentl en De Boer". 
 
 
Alle plannen die ze voor dit jaar samen met Yentl had gemaakt zijn uitgekomen: Er is een cduitgebracht ('De Plaat'), een voorstellinggemaakt ('De meisjes') en een impressariaat gevonden (Bos Theaterproducties) die hun boekingen regelt. Christine: "Het leuke van Bos Theater is dat ze daar hele creatieve en fijne ideeën hebben, ze gaan er niet vanuit dat we volgend jaar wereldberoemd zijn". Of dat het ultieme doel is? Christine: "Misschien is het streven leuker dan het doel bereiken. Je moet genieten van de weg ernaartoe, van alle kleine succesjes die je onderweg binnenhaalt. Ik weet niet of ik het zo tof zou vinden als ik er ben".
Terug naar overzicht

23 juni 2015

Jan Groenteman: "Beginnen bij het idee, niet bij de uitkomst"

Het lijkt of voor hem de zon altijd schijnt. Hij heeft het nodige meegemaakt maar is zijn positieve instelling niet verloren. In zijn liedjes klinkt een vrolijke levenslust door. Zware onderwerpen worden luchtig zodra hij erover zingt. Liedjeschrijver, componist, pianist en singer-songwriter Jan Groenteman is een zachtaardige jonge vader, die zijn hart verpand heeft aan zijn vrouw en kinderen. Maar zijn eerste grote liefde is toch wel de piano.
Lees verder..

15 mei 2015

Maarten Ebbers: "Nog niet zoveel macht over het stuur"

Twijfel is zijn handelsmerk. Met jongensachtige ernst -of vrolijkheid- zet hij graag zijn publiek op het verkeerde been. In een persoonlijk gesprek bekijkt hij zijn eigen beweringen al vanuit minstens één ander invalshoek, nog voor hij zijn zin goed en wel heeft afgemaakt. Beroepstwijfelaar Maarten Ebbers heeft twee solovoorstellingen: 'Laat mij maar zitten' en 'Laat mij maar voorop' achter zich, speelt en zingt bij 'Fauvist' en Het Nieuwe Lied en acteert in jeugdvoorstellingen, waarvan 'Oorlogsgeheimen' de meest recente is. Hij is ontwapenend, zachtaardig en grappig. In 2009 won hij het Leids Cabaretfestival, maar is verre van zelfverzekerd. Hij houdt er niet van zichzelf te verkopen. Liever noemt hij wat hij niet kan en waar hij onzeker over is.
Lees verder..

Webworks by TLN Webdesign